Co robił asystent
Właściciel projektu wybrał indywidualną korespondencję. Każda wiadomość miała nazwę konkretnej firmy i odnośnik do jej wpisu. Adresy odbiorców nie miały być wzajemnie ujawniane.
Asystent sprawdzał nadawcę, adresata, temat, treść i wcześniejszą wysyłkę. Dołożył do tego otwieranie DW i UDW w formularzu Gmaila. Kod przygotowania kolejnych wiadomości zawierał te same dodatkowe kroki, chociaż nie dodawano w nich odbiorców.
Użytkownik zauważył zbędną czynność i zapytał:
po co przekilkujesz do udw zamiast od razu wyslac
Następnie doprecyzował: „dw udw”. Asystent odpowiedział:
Sprawdzałem, czy DW i UDW są puste. Przy jednym odbiorcy to zbędne klikanie.
Dlaczego AI tak zrobiło
Wymóg sprawdzenia pełnej listy odbiorców został w procedurze zrealizowany przez rozwijanie pól DW i UDW. Te kroki trafiły do wspólnej funkcji przygotowującej kolejne wiadomości. Dlatego zbędna czynność powtarzała się w następnych mailach — wynika to z zapisanego kodu i przebiegu działań.
Najbardziej prawdopodobne wyjaśnienie jest takie, że AI zastosowało ogólną zasadę kontroli zbyt sztywno: zamiast rozstrzygnąć, czy w nowej wiadomości do jednego odbiorcy trzeba otwierać dodatkowe pola, powielało ten sam zestaw kliknięć. To interpretacja zachowania, a nie potwierdzony opis wewnętrznego procesu modelu.
Błąd polegał więc na utożsamieniu sprawdzenia warunku z wykonaniem konkretnej czynności w interfejsie. Kontrola tego, do kogo trafi mail, pozostaje potrzebna. Rozwijanie obu pól powinno zależeć od rzeczywistego stanu formularza, zamiast być obowiązkowym krokiem każdej wysyłki.
Co zmieniono
Usunięto rozwijanie DW i UDW z przygotowania wiadomości do pojedynczej firmy. Pozostawiono sprawdzenie odbiorcy, właściwego konta nadawcy, tematu, treści i duplikatu. Po wysyłce nadal sprawdzano wynik w folderze „Wysłane”.
Kolejna wiadomość po tej zmianie uzyskała zapis potwierdzonej wysyłki bez otwierania DW i UDW. To potwierdza wykonanie poprawionego przebiegu. Nie zmierzono oszczędności czasu ani kosztu całej operacji.
Dlaczego to ważne
Kontrola adresatów jest potrzebna. W tym przypadku zamieniła się jednak w powtarzanie czynności interfejsu, która przy znanym stanie nowej wiadomości nie była potrzebna do wysyłki.
DW oznacza dodatkowych jawnych odbiorców, a UDW pozwala ukryć adresy pozostałych osób z tego pola. Przy osobnych wiadomościach do pojedynczych firm nie trzeba tworzyć zbiorczej listy UDW. Zasady pól Do, DW i UDW w Gmailu.
Samo zwinięcie pól nie dowodzi jednak, że nie ma w nich adresatów. Przy odpowiedzi, przekazaniu, wznowionym szkicu albo nieznanym stanie formularza trzeba sprawdzić pełną listę odbiorców. Uproszczenie ma usuwać zbędne klikanie, zachowując kontrolę tego, do kogo rzeczywiście trafi wiadomość.
Przy pracy AI warto oceniać każdą powtarzaną czynność: jaką informację daje, jakie ryzyko wykrywa i czy ten sam warunek można sprawdzić bez zmiany interfejsu. Szczególnie przed powieleniem jej w dłuższej serii.
Przykład polecenia:
Wysyłaj osobną wiadomość do jednej zweryfikowanej firmy. Sprawdź nadawcę, pełną listę odbiorców, treść i brak duplikatu. Przy znanym stanie nowej wiadomości nie rozwijaj pustych DW i UDW bez potrzeby. Jeśli stan jest niejasny, ustal adresatów przed wysyłką. Po wysłaniu potwierdź wynik.